Ben is een natuurgids, gespecialiseerd in zee- en kustvogels en zeezoogdieren. Hij is een pionier op het gebied van onderzoek naar de bultrugpopulatie in Ecuador en telt al meer dan 30 jaar steltlopers en andere watervogels\u00a0 in de kustprovincie Santa Elena.<\/p>\n
Sinds hij in 1986 vanuit Nederland naar Ecuador verhuisde, heeft hij lange termijn studies uitgevoerd naar het voorkomen, de trek en het gedrag van mariene soorten langs de Ecuadoriaanse kust. De minstens 500 vogeltellingen (van 1986 tot 2019) overschrijden twee en een half miljoen individuen. In het begin van deze tellingen, werkte Ben samen met Hans G\u00f3mez. Later, toen hij de hoofdteller werd, ontving hij de eerste financi\u00eble steun van het toenmalige Manomet Bird Observatory waarmee hij een fiets kocht om de tellingen te kunnen uitvoeren in de zoutbaden van Ecuasal<\/a>.[\/vc_column_text][\/vc_column][vc_column width=”1\/6″][\/vc_column][\/vc_row][vc_row][vc_column width=”1\/6″][\/vc_column][vc_column width=”2\/3″][mk_padding_divider size=”30″][mk_image src=”https:\/\/whsrn.org\/wp-content\/uploads\/2019\/10\/benbicycle_ecuasal_sunset.jpg” image_size=”full”][mk_fancy_title tag_name=”span” color=”#53565a” size=”12″ font_weight=”400″ margin_bottom=”0″ font_family=”none” align=”center”]De fiets die Ben aanschafte met de financi\u00eble steun van het toenmalige Manomet Bird Observatory, om hem te helpen bij de uitvoering van steltvogeltellingen in de zoutpannen van Ecuador. Foto met dank aan Ben Haase.[\/mk_fancy_title][vc_column_text css=”.vc_custom_1574803195171{margin-bottom: 0px !important;}”]Deze tellingen vormden in 2007 de basis van de succesvolle nominatie van de \u201cPiscinas Artificiales de Ecuasal\u201d als een WHSRN-site van regionaal belang. De aanwezigheid van meer dan 5% van de totale populatie van de Grote Franjepoot<\/a> (Phalaropus tricolor<\/em>) ondersteunde deze nominatie.<\/p>\n Door Ben\u2019s gestandaardiseerde tellingen van trek- en stand vogels werd Ecuasal het eerste beschermde toevluchtsoord voor trekvogels in Ecuador. Ben heeft duizenden mensen kennis laten maken met de grote verscheidenheid aan watervogels aanwezig op deze site en mede dankzij de motivatie van Ecuasal om deze zoutpannen te helpen behouden, is de site een van de belangrijkste wetlands in de regio geworden.[\/vc_column_text][\/vc_column][vc_column width=”1\/6″][\/vc_column][\/vc_row][mk_page_section full_width=”true” padding_top=”25″ padding_bottom=”0″ sidebar=”sidebar-1″][vc_column width=”1\/2″ css=”.vc_custom_1542646325399{margin-right: 0px !important;margin-left: 0px !important;padding-right: 3px !important;padding-left: 0px !important;}”][mk_image src=”https:\/\/whsrn.org\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/ben_ecuasalsign.jpg” image_size=”full”][\/vc_column][vc_column width=”1\/2″ css=”.vc_custom_1542646333769{margin-right: 0px !important;margin-left: 0px !important;padding-right: 0px !important;padding-left: 3px !important;}”][mk_image src=”https:\/\/whsrn.org\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/ben_monitoring.jpg” image_size=”full”][\/vc_column][\/mk_page_section][vc_row][vc_column width=”1\/6″][\/vc_column][vc_column width=”2\/3″][mk_fancy_title tag_name=”span” color=”#53565a” size=”12″ font_weight=”400″ margin_bottom=”0″ font_family=”none” align=”center”]Links: Ben viert samen met Nicolas Febres Cordero (uiterst links), General Manager van Ecuasal, en Marcela Aguinaga, de voormalige minister van Milieu van Ecuador, dat Ecuasal het eerste beschermde toevluchtsoord is voor steltlopers op trek in Ecuador. Rechts: Ben aan het steltloper tellen in Ecuador. Foto’s met dank aan Ben Haase.[\/mk_fancy_title][\/vc_column][vc_column width=”1\/6″][\/vc_column][\/vc_row][vc_row][vc_column width=”1\/6″][\/vc_column][vc_column width=”2\/3″][mk_padding_divider size=”30″][vc_column_text css=”.vc_custom_1574803896212{margin-bottom: 0px !important;}”]Met meer dan 2.800 tel-uren heeft Ben ook de langstlopende telling van Ecuador uitgevoerd op het verst in zee liggende punt langs de Ecuadoriaanse kust genaamd El Faro, gelegen nabij La Chocolatera en onderdeel van het REMACOPSE-reservaat. Hier monitoorde hij het voorkomen, de trek en het gedrag van meer dan 120 soorten kust- en zeevogels.<\/p>\n Verder heeft Ben tientallen trainingen in het land georganiseerd, maar ook de publicatie van zijn boek \u201cSea- and Coastal Birds of Continental Ecuador\u201d in 2011 (Aves marinas de Ecuador continental<\/em>) heeft bijgedragen aan de training van honderden mensen. Ben is de auteur en co-auteur van meer dan 40 wetenschappelijke publicaties over kustvogels en marine zoogdieren. Momenteel is hij directeur van het Walvismuseum in Salinas (in de provincie Santa Elena), waar hij tevens woont. Ben beheert het museum, verzorgt de collectie en verwelkomt sinds 2003 al meer dan 12.000 bezoekers.[\/vc_column_text][mk_padding_divider size=”25″][mk_image src=”https:\/\/whsrn.org\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/ben_brenda_whale.jpg” image_size=”full”][mk_fancy_title tag_name=”span” color=”#53565a” size=”12″ font_weight=”400″ margin_bottom=”0″ font_family=”none” align=”center”]Ben en zijn vrouw Brenda in het Walvismuseum in Salinas, Ecuador. Foto met dank aan Ben Haase.[\/mk_fancy_title][mk_padding_divider size=”25″][vc_column_text css=”.vc_custom_1574803967027{margin-bottom: 0px !important;}”]”Ik heb het voorrecht gehad Pablo persoonlijk te hebben ontmoet toen hij een vogelconferentie in Quito bijwoonde”, zei Ben, nadat hij te horen kreeg dat hij de winnaar van Pablo Canevari-Award van dit jaar was. “Samen met veel andere mensen hebben we de optimistische energie van Pablo kunnen ervaren.”<\/p>\n \u201cToen ik de Award ontving in oktober 2019 in Panama [tijdens de 8e vergadering van de Western Hemisphere Shorebird Group], kreeg ik het gevoel dat ik een ‘professionele badge’ ontving, iets dat – zonder het hebben van een offici\u00ebel bioloog diploma – de carri\u00e8re van een gekende autodidactische amateur siert. Ik denk altijd aan hoeveel deze ontwikkeling hand in hand ging met de mentale en fysieke ondersteuning van tientallen professionals, zowel nationaal als internationaal.[\/vc_column_text][mk_image src=”https:\/\/whsrn.org\/wp-content\/uploads\/2019\/11\/rob_ben_awardceremony.jpg” image_size=”full”][mk_fancy_title tag_name=”span” color=”#53565a” size=”12″ font_weight=”400″ margin_bottom=”0″ font_family=”none” align=”center”]Rob Clay, directeur van de WHSRN Executive Office, reikt Ben de 2019 Pablo Canevari Award uit tijdens de slotceremonie van de 8e Western Hemisphere Shorebird Group Meeting in Panama City.
\nFoto: Patricia Falk.[\/mk_fancy_title][\/vc_column][vc_column width=”1\/6″][\/vc_column][\/vc_row][vc_row][vc_column width=”1\/6″][\/vc_column][vc_column width=”2\/3″][mk_padding_divider size=”30″][vc_column_text css=”.vc_custom_1574804052681{margin-bottom: 0px !important;}”]Mijn deelname aan de bijeenkomsten van de Western Hemisphere Shorebird Group in Vancouver, Paracas en Panama, en de mogelijkheid om het resultaat van mijn werk te kunnen presenteren en te delen, is dankzij de steun van mijn vrienden in Noord- en Zuid-Amerika. Ik ben dankbaar voor hun erkenning van mijn inspanningen en het werk dat ik de afgelopen 30 jaar heb gedaan. Deze erkenning versterkt mijn motivatie om nog minstens 30 jaar actief te blijven werken aan het behoud van de steltlopers! \u201d<\/p>\n